เมนู



ฉบับพิเศษ

สิงหาคม  2560




เว็บไซต์ที่เกี่ยวข้อง

สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.)

Biodata ฐานข้อมูลนักวิชาการ ประเทศไทย

ห้องสมุดออนไลน์ สกว.

ฝ่ายวิจัยเพื่อท้องถิ่น งานวิจัยท้องถิ่น

โครงการปริญญาเอก คปก.

ร้านหนังสือ สกว.




จำนวนผู้เข้าชม

2710956

รายละเอียด

ประสบการณ์ศึกษาวิจัยที่เมืองปูซาน เกาหลีใต้

 
ธัชชัย อยู่ยิ่ง (Tadchai Yuying)
นักศึกษา คปก. รุ่นที่ 15
ภาควิชาคณิตศาสตร์ คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร
TadchaiUn199@hotmail.com
อาจารย์ที่ปรึกษา: ศ. ดร.สมยศ พลับเที่ยง
Somyotp@nu.ac.th



“ก่อนการเดินทาง” อีกครั้งกับการจากบ้านเพื่อศึกษาหาความรู้ เพราะชีวิตเราต้องเรียนรู้อยู่ตลอดเวลา ผมมีความตื่นเต้นและกังวลเล็กน้อยครับ เนื่องจากเป็นสถานที่ที่ผมไม่เคยไปและไม่รู้ว่าผมจะพบเจออะไรบ้าง เพราะฉะนั้นการเตรียมตัวจึงเป็นสิ่งที่สำคัญ หากเรามีการเตรียมตัวที่ดีเราจะพร้อมแก้ปัญหาทุกสถานการณ์ ผมเตรียมพร้อมทั้งของใช้ส่วนตัวและเอกสารที่เกี่ยวข้อง แต่ที่ขาดไม่ได้เลยคือ อาหารแห้ง ผมรักอาหารไทยและคิดว่าคงจะขาดไม่ได้ ดังนั้นผมจึงจัดเตรียมน้ำพริกกระปุก ปลากระป๋อง ติดตัวไปด้วยสำหรับการเดินทางครั้งนี้ครับ ผมคิดในใจหากหิวอาหารไทยเมื่อใด ผมจะได้มีตัวช่วยทันที
 
“การเดินทาง” การเดินทางครั้งนี้ผมมีอาจารย์ที่ปรึกษาเดินทางด้วยครับ แอบอบอุ่นเล็กน้อยครับ เปรียบเสมือนผมเดินทางไปกับพ่อ อาจารย์ดูแลเอาใจใส่ผมเป็นอย่างดี เป็นทั้งผู้ให้ความรู้ในห้องเรียนและนอกห้องเรียน ในบางครั้งบทบาทในห้องเรียนมันก็มีขีดจำกัดในการแสดงออก แต่สำหรับบทบาทนอกห้องเรียนในการเดินทางครั้งนี้ ผมรู้เลยว่าอาจารย์มีแต่ความหวังดี หวังให้เราพบกับความรู้ และเรียนรู้กับความรู้ที่พบ ก่อเกิดประสบการณ์ใหม่เพื่อพัฒนาตัวเองต่อไป


“ถึงเมืองปูซาน” ผมและอาจารย์ของผมเดินทางถึงเมืองปูซานแต่เช้าตรู่ มีเพื่อนผมสองคนมารอรับ ซึ่งเป็นลูกศิษย์ของ Prof. Do Sang Kim อาจารย์ที่ปรึกษาต่างประเทศที่ผมจะไปทำวิจัยด้วยในครั้งนี้ แรกๆก็งงๆ ว่าคนไหน แต่หาอยู่สักพักก็เห็นป้ายชื่อ Prof. Somyot Plubtieng ผมเดินมุ่งสู่จุดหมายทันที ทักทายกันอย่างคนรู้จัก เนื่องจากผมและเพื่อนผมมีการติดต่อสื่อสารผ่านทางอีเมล์ก่อนหน้านี้แล้ว จากนั้นเพื่อนผมทั้งสองก็พาผมและอาจารย์ของผมเดินทางสู่มหาวิทยาลัยของเขา เมื่อถึงมหาวิทยาลัยของเขา เพื่อนผมทั้งสองก็ส่งอาจารย์ผมเข้าห้องพัก ส่วนที่พักของผมต้องเดินไปอีกนิด ซึ่งเป็นที่พักในมหาวิทยาลัย แรกเริ่มผมก็รู้สึกอบอุ่นแล้วเพราะเพื่อนผมดูแลผมเป็นอย่างดี แนะนำทุกอย่างเกี่ยวกับการใช้ชีวิตที่นี่ ผมขออนุญาตแนะนำชื่อเพื่อนผมครับ Mr. Liguo and Mr. Hung เพื่อนผมทั้งสองเป็นนักศึกษาปริญญาเอกทั้งคู่ ไม่ใช่คนเกาหลีนะครับ เป็นคนจีนครับ และมีอีกหนึ่งคนเป็นชาวฝรั่งเศสชื่อ Miss.Tanya ทั้งหมดพูดภาษาเกาหลีเก่งมากเลยครับ
 
ในการเดินทางครั้งนี้ Prof. Somyot Plubtieng ได้นำเสนอผลงานวิจัยด้วย และได้พูดคุยสนทนาแนวทางการทำวิจัยกับ Prof. Do Sang Kim นับว่าเป็นความร่วมมือที่ดีในการทำงานวิจัย เมื่อถึงเวลากลับประเทศไทยของอาจารย์สมยศ อาจารย์ได้พูดประโยคหนึ่งกับผมว่า “ตั้งใจทำงาน ใช้เวลาให้คุ้มค่านะ” ณ เวลานั้นผมน้ำตาจะไหลครับ เข้าใจถึงความห่วงใยและความรักที่อาจารย์มีให้ครับ

ช่วงแรกในปูซานกับการใช้ชีวิตที่นั่น แรก ๆ อาจจะคิดถึงบ้านเป็นธรรมดา เพราะเป็นช่วงเริ่มต้นของการปรับตัว ทั้งสภาพอากาศที่แตกต่างจากประเทศไทย อากาศที่นั่นเย็นสบายครับ ผมอยากจะยกอากาศที่นั่นกลับประเทศไทยด้วยเลยครับ ส่วนเรื่องอาหารผมก็ประทับใจอร่อยทุกอย่างครับ กระเพาะของผมคงจะตกใจและสงสัยว่าผมป้อนอะไรลงไปให้เขาย่อย แต่อย่าลืมครับว่านี่คือช่วงแรกทุกคนก็จะมักเห่ออะไรใหม่ ๆ อยู่เสมอ แต่อยู่ ๆ ไปสักระยะผมก็เริ่มอิ่มอาหารเกาหลีครับ แต่โชคดีผมมีอาหารไทยติดมาด้วย หยิบตัวช่วยขึ้นมาทันทีครับ ทำให้ผมพอหายอยาก กินสลับกับอาหารเกาหลีเป็นบางมื้อครับ
 
ส่วนการทำงานวิจัยในประเทศนี้ค่อนข้างเคร่งครัด มีการทำงานที่เป็นเวลาและจริงจังมากครับ เป็นความโชคดีของผมที่มีทั้งเพื่อนและมีทั้งอาจารย์ที่ปรึกษาต่างประเทศดูแลเอาใจใส่ผมเป็นอย่างดี รวมทั้งอาจารย์คนอื่นๆ ที่อยู่ในภาควิชาด้วยครับ การทำงานของผมมีเวลาที่แน่นอนครับ ผมมีการนำเสนอความก้าวหน้าของงาน (สัมมนา) ทุกวันอังคารของสัปดาห์ ส่วนในวันอื่น ๆ ผมก็มีห้องแล็บ มีโต๊ะทำงานส่วนตัว มีเพื่อนร่วมทำงาน มีสังคมใหม่ที่ไม่อาจลืมได้ครับ ส่วนในตอนเย็นของทุก ๆ เย็นผมก็จะมีสัมมนาเฉพาะเพื่อน คือการศึกษาหนังสือเล่มหนึ่ง เราจะพบกันในทุก ๆ เย็น มีการอธิบาย แลกเปลี่ยนสิ่งที่ตนได้อ่านทำความเข้าใจมาก่อน ทำให้ผมได้รับความรู้ที่ชัดเจน เปิดโอกาสให้ตัวเองได้ใช้ภาษาอังกฤษบ้าง ถึงผมจะพูดภาษาอังกฤษไม่เก่ง แต่มันคือจุดเริ่มต้นที่ดีเลยครับ ขอเพียงแค่ได้มีโอกาสได้ใช้งานจริงครับ
 
อยู่ได้ไม่นานผมก็เริ่มปรับตัวได้ครับ มองเห็นถึงความสุขที่นี่ แรกๆ ผมก็ถามเพื่อนชาวจีนของผมว่า คุณไม่อยากกลับบ้านหรอ เพื่อนผมก็ตอบว่า ก็อยากกลับแต่ก็มีหน้าที่ที่ต้องทำและก็สามารถใช้ชีวิตที่นี่ได้โดยไม่ลำบากอะไร ก็จริงนะครับชีวิตที่นี่แสนสะดวกสบาย เหมาะแก่การศึกษาหาความรู้ นักศึกษาที่นี่รวมถึงเพื่อนของผมด้วยจะแสวงหาความรู้อยู่ตลอดเวลา(อย่างเคร่งครัด) ทำให้ผมซึ่งอยู่ในสภาพแวดล้อมนั้นต้องกระตือรือร้นอยู่ตลอดเวลา จึงสอดคล้องกับสุภาษิตไทยที่ว่า “คบคนเช่นใด ก็เป็นคนเช่นนั้น” นอกจากความรู้ที่ได้รับแล้ว ที่แห่งนี้ยังได้สอนให้ผมได้รู้ว่ามิตรภาพนั้นเกิดขึ้นได้ทุกที่จริง ๆ ขอแค่เรามีความจริงใจและมีความปรารถนาที่ดีต่อกันครับ

เวลาเดินไวเหมือนโกหก ใกล้ถึงเวลาเดินทางกลับ ด้วยมิตรภาพที่ผมได้รับจากเพื่อนและการดูแลเอาใจใส่ที่ผมได้รับจาก Prof. Do Sang Kim ทำให้รู้สึกใจหายว่าเราต้องจากกันแล้วเหรอ แต่ด้วยเทคโนโลยีที่ทันสมัยผมเชื่อว่าเราจะไม่ขาดการติดต่อกันอย่างแน่นอน การเดินทางไปทำวิจัยในต่างประเทศครั้งนี้ทำให้ผมได้เกิดแนวทางการเรียนรู้ที่จะนำกลับมาพัฒนาตัวเองต่อไป
 
ประสบการณ์ที่ไม่มีขาย มิตรภาพที่ไม่มีวันลืม และต้องขอขอบคุณ...โครงการปริญญาเอกกาญจนาภิเษกและมหาวิทยาลัยนเรศวร ที่ให้โอกาสผมได้เดินทางหาประสบการณ์เพื่อพัฒนาตัวเองและพัฒนางานวิจัยให้ก้าวทันต่อโลกยุคสมัยปัจจุบัน ขอบคุณครับ….
แหล่งที่มา : ประชาคมวิจัย    ฉบับที่ : 133    หน้าที่ : 78    จำนวนคนเข้าชม : 352   คน